Voorjaar

Alles begint weer te groeien. De winterharde planten beginnen uit te lopen en de eerste zaadjes beginnen te kiemen. Ik kijk, ik voel, ik doe. Ik zie plantjes kiemen die ik laat staan, ik zie plantjes kiemen die ik verplant en ik zie plantjes kiemen die ik weg haal. In plaats van meteen volgens een uitgedacht plan vanalles te zaaien, loop ik nu regelmatig door de tuin te kijken wat de tuin mij al geeft en wat de tuin nog nodig heeft.

De winterteelt in de kas loopt op z’n eind. Deze planten beginnen nu te schieten. Ik oogst de laatste bladeren. De rest van de planten knip ik in stukken en geef ik terug aan de bodem. Zo onstaat er weer ruimte voor de zomerteelt. Alleen de knoflook blijft nog staan en hier en daar een plant die mag schieten en zichzelf uit mag zaaien.

Het voelt alsof ik maar weinig voorzaai dit jaar. Ik ben er in ieder geval niet zo mee bezig. Ik heb een grote kas en natuurlijk heb ik wel paprika’s en tomaten gezaaid. Die hebben echt een beetje hulp en begeleiding nodig in dit klimaat. Ook heb ik wat tuinbonen en doperwten voorgezaaid en uitgeplant onder een vogelnet. Maar ik ben dit jaar veel meer bezig met wat er al op de tuin staat, en wat er uit zichzelf opkomt.

Ik merk dat mijn relatie met mijn tuin aan het veranderen is. Ik kijk, ik voel, ik doe. Dat is hoe ik er nu in sta. De tuin groeit, ik groei, we groeien samen. Natuurlijk tuinieren is niet alles aan de natuur overlaten, maar zelf ook opgaan in de natuur. Dat begin ik nu echt te ervaren in mijn tuin. Dat ik onderdeel ben van dat stukje natuur. Door zonder plan de tuin in te gaan is er ruimte om helemaal in de tuin op te gaan en samen verder te groeien.