Jammer!

Jammer! Mijn weeuwenteelt bloemkool gaat niet goed dit jaar. Ik vind het echt jammer, want ze waren vorig jaar oh zo lekker! Mijn automatische reactie is wegkijken. Snel mijn aandacht op iets anders richten. Ondertussen blijven ze staan. En elke keer als ik in de tuin ben zie ik ze in mijn ooghoeken, en voel ik het in mijn onbwuste. Weer dat gevoel jammer, weer snel wegkijken.

Laat ik het eens voelen.

Hoe voelt jammer?

Laat ik het eens onderzoeken.

Wat is is jammer?

Ik kan het gewoon toelaten, het gevoel jammer. Door het gevoel toe te laten, groeit er een stukje acceptatie. In de tuin kan je niet alles voorzien, dingen gaan zoals ze gaan. Door het gevoel toe te laten, komt er weer ruimte voor groei. Ik haal ze weg en zaai er een rijtje raapstelen voor in de plaats.